با سلام. وقت به خیر. عذرخواهم، جریمه ی سیلی که هیچ رد، قرمزی یا کبودی بر جای نگذارد و در حمایت از اهانت و فحاشی به پدر باشد و به قصد جلوگیری از حرکت فرد اهانت کننده به سمت پدر باشد چیست؟ آیا در نهایت در بدترین حالت منجر به سوء سابقه می شود؟ یا در سجل کیفری ثبت خواهد گردید؟ در ادامه ی سوال، با این مساله مواجه هستم که در ماده ی ۵۶۷ قانون مجازات اسلامی گفته می شود《در مواردی که رفتار مرتکب نه موجب آسیب و عیبی در بدن گردد و نه اثری از خود در بدن به جای بگذارد، ضمان منتفی است لکن در موارد عمدی در صورت عدم تصالح ،مرتکب به حبس یا شلاق تعزیری درجه ی هفت محکوم می گردد》. در راستای این ماده، جرم سیلی بدون قرمزی یا کبودی و رد چگونه تفسیر می شود؟ متشکرم.

با سلام و احترام، در صورتی که اقدام شما منجر به صدمه بدنی نشده باشد، در اینجا جرم ضرب و جرح عمدی محقق نشده است. در ماده 614 و 615 کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی، مصوب 1375 به بحث شرکت در نزاع و نیز ایراد ضرب و جرحی اشاره می شود که منجر به صدمه بدنی گردد:

"ماده ۶۱۴ - هر کس عمداً به دیگری جرح یا ضربی وارد آورد که موجب نقصان یا شکستن یا از کار افتادن عضوی از اعضا یا منتهی به مرض دایمی‌ یا فقدان یا نقص یکی از حواس یا منافع یا زوال عقل مجنی‌ علیه گردد در مواردی که قصاص امکان نداشته باشد چنانچه اقدام وی موجب اخلال در نظم ‌و صیانت و امنیت جامعه یا بیم تجری مرتکب یا دیگران گردد به دو تا پنج سال حبس محکوم خواهد شد و در صورت درخواست مجنی ‌علیه مرتکب ‌به پرداخت دیه نیز محکوم میشود.
تبصره - در صورتی که جرح وارده منتهی به ضایعات فوق نشود و آلت جرح اسلحه یا چاقو و امثال آن باشد مرتکب به سه ماه تا یک سال حبس ‌محکوم خواهد شد.

ماده ۶۱۵ - هر گاه عده‌ای با یکدیگر منازعه نمایند هر یک از شرکت‌ کنندگان در نزاع حسب مورد به مجازات زیر محکوم میشوند:
۱ - در صورتی که نزاع منتهی به قتل شود به حبس از یک تا سه سال.
۲ - در صورتی که منتهی به نقص عضو شود به حبس از شش ماه تا سه سال.
۳ - در صورتی که منتهی به ضرب و جرح شود به حبس از سه ماه تا یک سال.
تبصره ۱ - در صورتی که اقدام شخص، دفاع مشروع تشخیص داده شود، مشمول این ماده نخواهد بود.
تبصره ۲ - مجازاتهای فوق مانع اجرای مقررات قصاص یا دیه حسب مورد نخواهد شد."

همانطور که مشاهده می‌شود، بر اساس قانون مصوب سال 1375، ضرب عمدی که منجر به ورود صدمه نمی‌شد، جز در حالتی که از یک وسیله برای جرم استفاده می‌شد، مجازاتی در بر نداشت. البته با توجه به خلا, قانونی موجود، دادگاه‌ها با استفاده از جرم توهین عملی (ماده 608 کتاب تعزیرات قانون مجارات اسلامی مصوب 1375) برای این رفتار مجازات درنظر می‌گرفتند:

"ماده ۶۰۸ - توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک چنانچه موجب حد قذف نباشد به مجازات شلاق تا (۷۴) ضربه و یا پنجاه هزار‌تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود."

اما در سال 1392 و با تصویب قانون مجازت اسلامی جدید، ماده 567 قانون مزبور رفتار جدیدی را جرم انگاری نمود:

"ماده ۵۶۷ ـ در مواردی که رفتار مرتکب نه موجب آسیب و عیبی در بدن گردد و نه اثری از خود در بدن برجای بگذارد ضمان منتفی است لکن در موارد عمدی در صورت عدم تصالح، مرتکب به حبس یا شلاق تعزیری درجه هفت محکوم می‌ شود."

همانطور که مشاهده می‌شود، این رفتار از نظر قانون‌گذار به عنوان جرم دارای مجازات درجه هفت، جرم انگاری گردیده است. بر اساس ماده 19 قانون مجازات مصوب 1392، با جرم مزبور با مجازت‌های حبس از نود و یک ‌روز تا شش ‌ماه، شلاق از یازده تا سی ضربه، محرومیت از حقوق اجتماعی تا شش ماه و جزای نقدی تا بیست میلیون ریال برخورد می‌شود:

"ماده ۱۹ ـ مجازات‌ های تعزیری به هشت درجه تقسیم می‌ شود:
درجه ۷-
ـ حبس از نود و یک ‌روز تا شش ‌ماه
ـ جزای نقدی بیش از ده میلیون (۰۰۰ /۰۰۰ /۱۰) ریال تا بیست میلیون (۰۰۰ /۰۰۰ /۲۰) ریال
ـ شلاق از یازده تا سی ضربه
ـ محرومیت از حقوق اجتماعی تا شش ماه"

این موضوع در دادنامه‌های مختلفی نیز موضوع حکم قرار گرفته است که متن دو مورد آن تقدیم می‌گردد:

"در خصوص اتهام خانم س.ب. فرزند ح.، 30 ساله، شغل آزاد، فاقد سابقه کیفری، باسواد، متأهل، اهل تهران، ساکن شهرری، دایر بر اهانت نسبت به آقای ع.ع. از طریق زدن سیلی به صورت وی؛ با توجه به محتویات پرونده و شکایت شاکی خصوصی و گزارش مرجع انتظامی و تحقیقات معموله و اقاریر صریح و روشن متهمه در مراحل تحقیقات مقدماتی و عدم حضور در جلسه رسیدگی دادگاه و کیفرخواست صادره از دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان ری و سایر قرائن و امارات مستنبط از پرونده جرمش محرز و عملش منطبق است با ماده 567 قانون مجازات اسلامی 1392 علی‌هذا دادگاه مستنداً به ماده مرقوم مـتهمه موصوف را به مدت نود و یک روز حبس تعزیری محکوم می‌نماید. رأی صادره غیابی بوده و ظرف مدت ده روز از تاریخ ابلاغ، قابل واخواهی در این دادگاه سپس ظرف مدت بیست روز از آن تاریخ قابل تجدیدنظرخواهی در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران است. (شماره رای نهایی: 9209970222201803 مورخ 1392/12/27) "

"در خصوص اتهام خانم ش.د. فرزند م.، متولد 1359، شغل خانه‌دار، اهل و ساکن تهران، فاقد پیشینه محکومیت کیفری، آزاد با قرار قبولی کفالت، دایر بر فحاشی استعمال الفاظ رکیک و توهین از طریق سیلی زدن به صورت شاکی به شرح محتویات پرونده امر نظر به تحقیقات معموله و گزارش مرجع انتظامی و شکایت شاکی آقای م.س. و گواهی گواهان و کیفرخواست صادره از دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه 11تهرن و دفاعیات غیرموجه و غیرمؤثر متهمه و سایر دلایل و قرائن منعکس در پرونده بزهکاری نامبرده محرز و مسلم تشخیص، لذا دادگاه به استناد ماده 608 از قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1375 و ماده 567 از قانون مجازات اسلامی ناظر به درجه هفتم مصوب سال 1392 متهم موصوف را از بابت فحاشی استعمال الفاظ کیک به پرداخت مبلغ یک میلیون ریال جزای نقدی به نفع صندوق دولت و از بابت توهین به پرداخت 000/000/20 میلیون ریال جزای نقدی به نفع صندوق دولت محکوم می‌نماید. رأی صادره غیابی محسوب و ظرف مدت ده روز پس از تاریخ ابلاغ واقعی قابل واخواهی در این دادگاه و سپس ظرف بیست روز قابل تجدیدنطرخواهی در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران می‌باشد. (شماره رای نهایی: 9309970222100078 مورخ 1393/02/03) "

البته، قانون‌گذار جهت تخفیفی برای چنین مجازات‌هایی نیز درنظر گرفته است. شاید بتوان مهم‌ترین این جهات را در مواد 39 و 40 و 66 قانون مجازات اسلامی جدید مشاهده کرد:

"ماده ۳۹ ـ در جرایم تعزیری درجه‌ های هفت و هشت در صورت احراز جهات تخفیف چنانچه دادگاه پس از احراز مجرمیت، تشخیص دهد که با عدم اجرای مجازات نیز مرتکب، اصلاح می‌ شود در صورت فقدان سابقه کیفری مؤثر و گذشت شاکی و جبران ضرر و زیان یا برقراری ترتیبات جبران آن می‌ تواند حکم به معافیت از کیفر صادر کند.

ماده ۴۰ ـ در جرایم موجب تعزیر درجه شش تا هشت دادگاه می‌ تواند پس از احراز مجرمیت متهم با ملاحظه وضعیت فردی، خانوادگی و اجتماعی و سوابق و اوضاع و احوالی که موجب ارتکاب جرم گردیده است در صورت وجود شرایط زیر صدور حکم را به مدت شش ماه تا دو سال به تعویق اندازد:
الف ـ وجود جهات تخفیف
ب ـ پیش‌ بینی اصلاح مرتکب
پ ـ جبران ضرر و زیان یا برقراری ترتیبات جبران
ت ـ فقدان سابقه کیفری مؤثر
تبصره ـ محکومیت مؤثر، محکومیتی است که محکوم را به تبع اجرای حکم، بر اساس ماده (۲۵) این قانون از حقوق اجتماعی محروم می‌ کند.

ماده ۶۶ ـ مرتکبان جرایم عمدی که حداکثر مجازات قانونی آنها نود و یک روز تا شش ماه حبس است به‌ جای حبس به مجازات جایگزین حبس محکوم می‌ گردند مگر اینکه به دلیل ارتکاب جرم عمدی دارای سابقه محکومیت کیفری به شرح زیر باشند و از اجرای آن پنج سال نگذشته باشد:
الف ـ بیش از یک فقره سابقه محکومیت قطعی به حبس تا شش ماه یا جزای نقدی بیش از ده میلیون (۰۰۰/۰۰۰/ ۱۰) ریال یا شلاق تعزیری
ب ـ یک فقره سابقه محکومیت قطعی به حبس بیش از شش ماه یا حد یا قصاص یا پرداخت بیش از یک‌ پنجم دیه"

البته موضوع دیگری که در سوال شما مورد اشاره قرار گرفته بود، بحث دفاع بود که موضوع ماده 156 قانون مجازات اسلامی است. البته که بنظر بعید می‌رسد چنین اقدامی را بتوان مصداق دفاع مشروع دانست:
"ماده ۱۵۶ ـ هرگاه فردی در مقام دفاع از نفس، عرض، ناموس، مال یا آزادی تن خود یا دیگری در برابر هرگونه تجاوز یا خطر فعلی یا قریب‌ الوقوع با رعایت مراحل دفاع مرتکب رفتاری شود که طبق قانون جرم محسوب می‌ شود، درصورت اجتماع شرایط زیر مجازات نمی‌ شود:
الف ـ رفتار ارتکابی برای دفع تجاوز یا خطر ضرورت داشته باشد.
ب ـ دفاع مستند به قرائن معقول یا خوف عقلایی باشد.
پ ـ خطر و تجاوز به سبب اقدام آگاهانه یا تجاوز خود فرد و دفاع دیگری صورت نگرفته باشد.
ت ـ توسل به قوای دولتی بدون فوت وقت عملاً ممکن نباشد یا مداخله آنان در دفع تجاوز و خطر مؤثر واقع نشود.
تبصره ۱ ـ دفاع از نفس، ناموس، عرض، مال و آزادی تن دیگری در صورتی جایز است که او از نزدیکان دفاع‌ کننده بوده یا مسؤولیت دفاع از وی بر‌عهده دفاع‌ کننده باشد یا ناتوان از دفاع بوده یا تقاضای کمک نماید یا در وضعیتی باشد که امکان استمداد نداشته باشد.
تبصره ۲ ـ هرگاه اصل دفاع محرز باشد ولی رعایت شرایط آن محرز نباشد اثبات عدم رعایت شرایط دفاع برعهده مهاجم است.
تبصره ۳ ـ در موارد دفاع مشروع دیه نیز ساقط است جز در مورد دفاع در مقابل تهاجم دیوانه که دیه از بیت‌ المال پرداخت می شود."

با توجه به جهات مزبور، به شما دو راهکار ارائه می‌شود:
اولاً، اگر موضوع از طریق مصالحه قابل حل و فصل است، نسبت به اخذ رضایت اقدام کنید؛
ثانیاً، اگر مصالحه قابل تحقق نیست، حتما سریعاً علیه شخص مورد اشاره شکایت کیفری توهین وفق ماده 608 قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 (که متن آن در بالا ذکر شد) طرح نموده و از شهادت شهود برای اثبات آن استفاده نمایید. این موضوع می‌تواند در ادامه به شما برای وادار کردن وی به مصالحه کمک کننده باشد.